Wybór materiału izolacji kabla sondy hydrostatycznej decyduje o trwałości instalacji w długim okresie. Tani PE wystarczy do wody pitnej, ale w kwasach rozpuści się w ciągu miesięcy. Ten poradnik porównuje trzy materiały — PE, PUR, FEP — i ich zastosowania.
Najczęściej zadawane pytania
Najtańszy z trzech materiałów, dopuszczony do wody pitnej (z atestem PZH), łatwy w obróbce, temperatura pracy do +70°C. Stosuj dla: woda pitna z atestem PZH, ścieki komunalne, studnie z dostępem, aplikacje wewnętrzne. Unikaj: temperatury >70°C, kwasy/zasady, ekspozycja UV.
Wysoka wytrzymałość mechaniczna (odporność na zerwanie/przecięcie), dobra odporność UV, elastyczny w niskich temperaturach. Cena 2× względem PE. Stosuj dla: głębokie studnie >30 m, zewnętrzne instalacje z UV, mechanicznie narażone miejsca. Unikaj: wymaganie atestu PZH dla wody pitnej, silne kwasy/zasady, T>90°C.
Praktycznie obojętny chemicznie, ekstremalna odporność termiczna do +200°C, najwyższa cena (5-8× względem PE). Stosuj dla: aplikacje w roztworach chemicznych (kwasy, zasady), wysokie temperatury procesowe, środowisko z rozpuszczalnikami. Unikaj: standardowa woda (przepłata), narażenie mechaniczne.
Studnia wody pitnej komunalna → PE (atest PZH + koszt). Studnia otwarta na słońce → PUR (UV + mechaniczne narażenie). Hydroforniny wewnętrzne → PE. Zbiornik z kwasem → FEP. Kanalizacja deszczowa → PE. Ścieki przemysłowe agresywne → FEP. Basen wody słonej → FEP (chlorki).
Wybór materiału izolacji to nie miejsce do oszczędności. Wymiana sondy z uszkodzoną izolacją w studni głębinowej kosztuje wielokrotnie więcej niż wyższa kategoria izolacji od początku.